พรีเซนท์เสร็จแล้ววว

September 29, 2011 at 04:17 (Diary)

ม๊ายม่าย ไม่ได้โก๊ะแบบน้าน (แก้ตัวแทนเจ้านาย) ที่ตื่นแต่เช้าเพราะต้องอาบน้ำกินข้าว (อะไม่เช้ามากหรอก แปดเก้าโมง ^^”) แล้วก็ไปให้ทันรถไปสนามบินรอบ 11 โมงน่ะ แต่ที่โก๊ะคือในบอร์ดดิ้งพาสที่เช็คอินออนไลน์มา เขียนเวลาไว้สองอัน บรรทัดแรกบ่ายโมงยี่สิบ บรรทัดที่สองบ่ายโมงห้าสิบ เจ้านายไม่อ่านอะไรเลยแต่คิดว่า อันแรก=เครื่องบินขึ้น อันที่สอง=เครื่องบินลง ก็นึกว่า ลัลล้า ไปถึงบ่ายโมงห้าสิบ ลืมนึกไปว่า มันจะเป็นไปได้ไง บินครึ่งชั่วโมง ที่จริงมันคือเวลา gate close กับเครื่องบินขึ้นตะหากล่ะ เวลาถึงจริงก็เกือบสี่โมง กว่าจะมาถึงโรงแรมก็ปาเข้าไปหกโมงแล้ว

วันนี้ผิดหวังน่าดูเพราะที่จัดสัมมนาไม่มีเน็ตใช้เลย ที่จริงคงมีแต่เค้าอาจจะจงใจใส่พาสเวิร์ด คนจะได้ไม่มัวแต่เล่นเน็ต เอิ๊กๆ วันนี้ก็เลยกลับมาต่อเน็ตอีกชั่วโมงอีกละ

วันนี้เป็นวันที่เจ้านายตื่นเต้นหวาดกลัวน่าดู แต่ในที่สุดก็ presentation ผ่านพ้นไปจนได้ ตอนแรกดูเจ้านายจะใจเสีย เพราะปรากฏว่าเป็นนักเรียนคนเดียวในที่นั่น คนอื่นก็เป็นพวกอาจารย์หรือ agency (ตัวอะไรว้า) หรือคนที่ทำงานเกี่ยวกับด้านการศึกษา หรือความร่วมมือระหว่างประเทศ พอตกบ่ายที่ต้องแยกเป็นห้องๆ ก็ดีขึ้นมาหน่อยเพราะคนน้อยลง เจ้านายฉันตื่นเต้นมากมาย น่าขำมาก เพราะตอนจะเริ่ม คนบอกกันว่าเปิดหน้าต่างไว้แหละ วันนี้ร้อน พอดีกับเจ้านายหยิบเสื้อแจ็กเก็ตมาใส่ทับอีกชั้น เลยมีคนถามมาว่าหนาวเหรอ เจ้านายเลยบอก อื้อ เพิ่งมาจากที่สเปน ที่นั่นมันร้อนกว่านี้น่ะ ทำเอาคนหัวเราะกันเพราะพวกนี้ส่วนใหญ่มาจากทางเหนือๆ ที่อากาศหนาวกว่าที่บรัสเซลล์เลยรู้สึกร้อน แต่ที่จริงแล้ว เพราะเจ้านายตื่นเต้นจนตัวเย็นไปหมดต่างหากล่ะ!

อีกคนที่พรีเซนท์ก่อนเจ้านายก็เป็นอาจารย์ ทำงานเกี่ยวกับความร่วมมือระหว่างหลายๆ มหาลัยเรื่องการโยกย้ายเครดิต การตัดเกรด พอพรีเซนท์เสร็จทั้งสองคน เค้าก็สนใจ ถกเถียงกันใหญ่ เล่าโน่นเล่านี่กับคนพรีเซนท์อีกคนที่ไม่ใช่เจ้านาย โชคดีที่คนที่เป็น moderator คืออาจารย์ที่เป็นคณบดีคนปัจจุบันของคณะที่เจ้านายเรียนสมัยปริญญาตรี เจ้านายก็เลยรู้สึกอุ่นใจหน่อย ทำใจว่าเป็นตัวแทนของนักเรียนอยู่คนเดียวมาเล่าประสบการณ์กับปัญหาที่เรียนให้พวกที่ทำงานด้านนี้ฟัง ก็เลยประเด็นไม่เหมือนคนอื่นเค้า

ปรากฏว่า หลังจากจบ workshop แล้ว เจ้านายเดินมาเจอคนที่จัดงาน เค้าก็มากระซิบบอกว่า ยินดีด้วย ยูพรีเซนท์ได้ดีมากเลย เจ้านายก็งง ถามว่าตะกี้ไม่ได้นั่งฟังอยู่นี่นาแล้วรู้ได้ไง เค้าก็บอกว่าเพราะคนที่เป็น agency ที่ไปนั่งฟังมาบอกให้ฟัง แล้วหลังจากนั้นก็มีคนอื่นมาบอกอีก เรื่องของเรื่องคงเป็นเพราะเค้าคิดว่าเจ้านายพรีเซนท์ไม่เหมือนชาวบ้านเค้า มีวิดีโอสนุกๆ แล้วก็เป็นมุมมองอีกด้านนึงที่เค้าไม่ค่อยเห็น เนื้อหาเบ๊าเบา (จนเจ้านายกลัวเค้าจะด่าว่าโง่) แต่ก็มีประเด็นแปลกๆ ที่เค้าไม่ได้คิดมาก่อน ขณะที่คนอื่นเป็นวิชาการ อย่างเรื่องที่เจ้านายเทียบระบบตัดเกรดแล้วก็บอกว่าได้เกรด 8 = ดีมาก แต่พอแปลงเป็นเกรด ABCD แล้วมันเท่ากับ C เจ้านายก็บอกว่าพวกนักเรียนเอเชียเศร้ากันหมดไม่กล้าถือไปสมัครงาน อาจารย์คนไทยก็ช่วยยกประเด็นให้ชัดให้คนอื่นฟังว่า เพราะเกรด C มันคือคะแนนประมาณ 70% ในยุโรป 70% นี่เก่งมาก แต่ในเอเชีย 70% คือห่วยนั่นเอง คนอื่นก็เลยเข้าใจแจ่มแจ้ง

ที่ดีกว่านั้นก็คือ ตกเย็นเจ้านายเดินมาเจออาจารย์เห็นแกเปรยๆ ว่าอยากไปเดินเที่ยว เจ้านายเลยรีบกระดี๊กระด๊าว่า หนูไปด้วยยย ปรากฏว่าวันนี้ได้ไปไกลว่าวันก่อนเพราะนั่งรถเมล์ ได้กินวาฟเฟิลที่วิกกี้ว่าอร่อยนัก ได้ซื้อสตรอเบอรี่ดิป แล้วก็กินหอยมัสเซิล (หย่อย ฉันได้กินด้วย เค้าให้มาหม้อนึงบอกว่าสำหรับคนนึง) กับข้าวผัดสเปน (ดูในรูป อันนั้นก็สำหรับหนึ่งคนเหมือนกัน) ฉันว่าคนยุโรปนี่กระเพาะครากนะ กินเข้าไปได้ยังไงเยอะขนาดนั้น ที่จริงแล้วพวกเจ้านายขี้เกียจกลับมากินอาหารที่เค้าเลี้ยงที่โรงแรม ซึ่งดีมาก เพราะสำหรับแมงมุมอย่างฉันแล้วพวกที่มาประชุมชอบคุยแต่เรื่องน่าเบื่อมากมาย เกี่ยวกับความร่วมมือ เรื่องนักเรียนแลกเปลี่ยน โปรเจ็คโน้นนี้ สรุปก็เลยได้เดินเที่ยวอีกวันสนุกเลย เจ้านายก็จำเริญมากมาย มีคณบดีมาช่วยถือวาฟเฟิลให้ตอนถ่ายรูปรูปปั้นเด็กน้อยยืนฉี่ แล้วยังเสนอตัวถ่ายรูปกับวาฟเฟิลให้อีก! แต่ฉันไปไม่ถึงอะตอมเมียมที่เจ้านายกะจั๊วะแนะนำหรอกนะ เพราะมันไกลจากที่นี่่มาก ถ้าอยากไปสงสัยต้องมาอีกรอบซะแล้ว ซึ่งเจ้านายอาจจะมาก็ได้ เพราะยังไม่ได้แวะพิพิธภัณฑ์กับร้านขายของตินตินเลย! มันปิดเร็วเกิ๊น เจ้านายฉันเห็นอันนี้แล้วกรี๊ดๆ อยากไปมากอ่ะ http://www.tintinboutique.com/en/ แต่ฉันว่าไม่ได้ไปก็ดีนะ ถ้าไปมีหวังเจ้านายอาจจะช็อปแยะ ส่วนฉันน่ะอยากซื้อช็อกโกแลตส่งไปให้กะจั๊วะกับเจ้านายจัง แต่ก็น่ากลัวจะไปไม่รอด เพราะมีหวังละลายซะก่อน T-T ว่าแล้วก็แปะรูปมาให้ดูเหมือนกัน เผื่อกะจั๊วะอยากจะลองยุให้เจ้านายมาเที่ยวนะ แต่ติดยอดดอยอยู่อย่างนี้มีหวังจะยากกกกใช่มั้ยล่ะ :b

   

ไม่อยากให้เจ้านายของกะจั๊วะเครียดมากเลย อะไรๆ มันก็ต้องมีดีขึ้นนะ เห็นมาบอกฉันเองนี่นาว่า อดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง ใช่มั้ยล่ะ อย่างวันนี้เจ้านายฉันกะว่าเละแน่ๆ เตรียมอะไรมาพรีเซนท์ก็ไม่รู้ไม่เห็นได้เรื่องเลย แต่ปรากฏว่าคนฟังก็ชอบพอดูนะ เรื่อง Social network for business น่าจะมีอะไรให้พูดเยอะ แค่จัดแบ่งเนื้อหาดีๆ เอาอากู๋เข้าช่วยหน่อย แล้วก็หยอดมุข เจ้านายฉันพบว่าคนฟังจะไม่เบื่อถ้ามีการทำให้หัวเราะบ้างเป็นบางครั้งน่ะ เจ้านายเองก็กำลังพยายามหาข้อมูลอยู่พวก ICT for tourism (เจ้านายใช้ศัพท์ยาก งง) เพราะกะว่าจะมาทำวิทยานิพนธ์ไงล่ะ เผื่อเจ้านายกะจั๊วะพรีเซนท์มีอะไรน่าสนใจอย่าลืมมาบอกกันนะ ฉันจะได้ไปสะกดจิต เอ๊ย กระซิบบอกเจ้านายบ้าง เจ้านายฉันก็ฝากบอกมานะว่าถ้าเจ้านายกะจั๊วะเครียดมากๆ จะโดนเขกหัวให้หายเครียด

เฮ้อ เดี๋ยวพรุ่งนี้เจ้านายก็ต้องกลับแล้ว วิ่งกลับมาลากกระเป๋าไปสนามบินตอนเย็น หวังว่าคงจะไม่มีการเมาอีก ฉันจะเตือนเจ้านายให้เอายาดม(คนแก่)ยัดใส่กระเป๋ากางเกงไว้เลยล่ะ พรุ่งนี้ตอนฉันมาเขียนก็คงอยู่ที่สเปนแล้ว อย่างน้อยพอถึงสเปน เจ้านายก็มี 3G ใช้ ถึงยังไม่ถึงบ้านก็เล่นเน็ตได้ ไชโย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: