as you like..

October 26, 2011 at 17:22 (Diary)

เจ้าแมงสาบคงลืมไปแล้วว่าเมื่อวานฉันเขียนไปตอนกลางวันแล้วว่าจะกลับดึก อาจจะไม่ได้มาอัพเดท

ฉันเองก็ไม่แน่ใจ ต้องการเวลาคิด เพราะเจ้านายก็เสียใจมากเมื่อวาน ตอนเช้าเจ้านายรู้ตอนเดินออกไปจะเตรียมพรีเซนท์งานกับเพื่อน แล้วต้องทำงานทั้งๆ ที่มึนๆ สำหรับเจ้านายฉันนับบอกว่าเจ้านายของเธอทำแบบนี้เป็นครั้งที่สาม แล้วสองครั้งที่แล้วมันแย่มากๆ จนพอครั้งนี้เจ้านายอดนึกไปถึงไม่ได้ รู้สึกว่าถ้าต้องเป็นแบบนี้ไปอีกตลอดชีวิต ในอนาคต ถึงได้อยู่ด้วยกัน แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น สิ่งที่เจ้านายเธอเลือกก็คงเป็นอย่างอื่นที่ทำให้เจ้านายฉันเสียใจอีกนั่นแหละ

ฉันเห็นรูปของเจ้านายเธอ (ที่บอกให้อัพรูปน่ะ ไม่จำเป็นต้องอัพรูปเจ้านายแมงสาบอย่างเดียวก็ได้ ไม่มีใครว่า) แล้วก็สงสาร โทรมยังกะแมงสาบ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ เจ้าแมงสาบตัวจริงเองก็ปิดๆ บังๆ วันๆ ไม่เล่าว่าเจ้านายทำอะไร แค่เขียนมาสามสี่บรรทัด (ทำหน้าที่บกพร่อง!) แล้วใครจะรู้ เห็นบอกนอนอ่านหนังสืออยู่บ้านทั้งวัน ที่แท้ก็มีเรื่องปิดบังอยู่นี่เอง เจ้านายฉันเสียใจเพราะรู้สึกว่ามันเหมือนครั้งที่แล้วไม่มีผิดที่ไม่ยอมบอกตรงๆ จนกระทั่งถึงที่สุดปิดบังไม่ได้แล้วนั่นแหละ เจ้านายมารู้เรื่องทีหลัง แล้วก็มาบอกว่า ไม่ได้ปิดบัง ถ้าถามก็บอก แล้วคิดว่าใครจะไปนึกฝันแล้วถามถึงล่ะถ้าไม่รู้ไปก่อนแล้วมึนไปก่อนแล้ว บอกชัดๆ เลย การมาบอกเอาทีหลังแบบนี้แบบที่เจ้านายเธอชอบทำกับเจ้านายฉันน่ะ ความรู้สึกมันเสียไปแล้ว ไม่อยากจะว่าอะไรอีก แต่ความเสียใจของคนน่ะ มันเอากลับคืนได้มั้ยล่ะ?

แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของเจ้านายเธอซะทีเดียว ฉันรู้ส่วนนึงมันเป็นเพราะฉันไปบอกไว้ว่าไม่อยากรู้เรื่องนั้นเรื่องนี้ ที่จริงเป็นเพราะอะไรๆ มันก็ไม่ดีมาตั้งแต่แรก ที่คิดว่าจะทำได้ก็ไม่ทำ ที่ไม่ควรจะทำก็ทำ ฉัเห็นเจ้านายเสียใจแบบนี้ถึงกับคิดว่าบางทีถ้าไม่ได้เจอกันตั้งแต่แรกคงจะดีไม่น้อย เพราะตอนนี้การเลิกติดต่อก็ไม่ได้ช่วยให้เสียใจน้อยลงหรอก ถ้าถามว่าต้องทำยังไง ฉันไม่รู้ ฉันมันแค่แมงมุมตัวนึง ฉันรู้แค่ว่าเจ้านายไม่ใช่คนหนีความจริง ถ้าเลือกที่จะอยู่ ก็รับกับความจริง แต่ไม่ใช่ความจริงที่ปิดๆ บังๆ มาบอกเมื่อเลี่ยงไม่ได้ อันนั้นแหละที่รับไม่ได้ที่สุด เสียใจที่สุด แต่มันกลายเป็นเธอตีความหมายว่าทุกๆ อย่างรอบตัวเธอตอนนี้เป็นอะไรที่จะต้องปิดไปหมด เป็นอะไรที่ฉันไม่อยากให้เจ้านายฉันไปเกี่ยวข้องรับรู้ เพราะฉันก็ไม่อยากให้เจ้านายต้องมาเสียใจอะไรอีก เจ้านายของเธอก็มีชีวิตที่จะต้องใช้ ที่เจ้านายฉันไม่รู้จะรับรู้ไปทำไม มันไม่ได้ทำให้สุขภาพจิตดีขึ้นเลย เมื่อวานเจ้านายไปพรีเซนท์ ประชุมงาน ทำทุกอย่างพยายามให้เหมือนปกติ พยายามจะใจจดใจจ่ออยู่กับงาน แล้วมันต้องใช้สมาธิมากเหลือเกิน จนเพิ่งจะรู้ตอนกลับมาตอนดึกว่ามันเหนื่อยมันล้าแค่ไหน เหมือนต้องใช้ความพยายามมากกว่าปกติหลายเท่า

เมื่อเช้า ก่อนครูจะมาสอนภาษา เพื่อนส่งรูปที่บ้านมาให้ ฉันถึงกับช็อค เพราะน้ำยังไม่ท่วม แต่มีการขุดทำท่อ ลึกมาก ตลอดเส้นทางหน้าบ้าน ไม่มีทางเท้าให้เดิน ออกจากบ้านต้องพาดไม้กระดานเดินข้ามหลุม คิดว่าพี่ชายเจ้านายอยากจะทำอะไรกั้นน้ำก็คงทำไม่ได้ แล้วถ้าเกิดท่วมเมื่อไหร่ คงได้มีคนตกหลุมท่อกันแน่ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการทำความสะอาด

ตอนนี้หนาว เครื่องทำความอุ่นเปิดแล้วไม่เห็นจะทำงานตรงไหน

จะเขียนหรือไม่เขียนมันก็แล้วแต่คนนะ ถามตัวเองก่อนสิว่า สมมติว่าเกิดมีวันไหนที่ฉันไม่เขียน เจ้าแมงสาบจะยังคงเขียนอยู่มั้ยล่ะ หรือว่าฉันจำเป็นจะต้องเขียนมารออรุณสวัสดิ์ทุกเช้า? ทั้งๆ ที่เจ้าแมงสาบเคยทำสองครั้งแล้วก็เลิก?

ขับรถระวังก็แล้วกัน อย่าไปทะเลาะกับใครเข้า

1 Comment

  1. spideroach said,

    I am sorry…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: