บันทึกแปดขา (4) — ป.ล. ต้องเริ่มอ่านจาก (1)

December 16, 2011 at 20:31 (Diary)

ตอนนี้กาลเวลามันพิสูจน์แล้วว่า คนเรามันเปลี่ยนกันได้ตลอดเวลาตามความพอใจของตัวเอง สิ่งที่เรียกว่าเหตุผลที่คนเราใช้กัน มันคือข้ออ้างที่ใช้สนับสนุนทางเลือกที่ตัวเองเลือกเท่านั้น และความรู้สึกที่เสียไปของคนก็เอากลับคืนมาไม่ได้ ฉันไม่รู้จะทำยังไงต่อไป เพราะรู้แต่ว่าเจ้านายกับฉันจะไม่มีวันมีความสุขกับการคุยกับเจ้านายเธอแบบเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว อย่างน้อยก็เพราะรู้ตัวเองว่าโง่เต็มทนที่หลอกตัวเองมาถึงสองสามปีแล้วก็ยังทำตัวเหมือนเดิมอยู่  ตัวเจ้านายฉันน่ะไม่เขียนบล็อกออนไลน์หรอก แต่เขียนไว้ในเครื่องตัวเองบ้างในสมุดบ้าง เหมือนกับที่เจ้านายเธอเคยเขียนบล็อกเพราะอึดอัดใจเพราะไปชอบคนที่ไม่ควรจะชอบนั่นแหละ แต่เจ้านายฉันเริ่มเขียนก็เมื่อซักต้นๆ กลางๆ ปีนี้เองที่เลิกกันแล้วไปคบกันใหม่ แต่ละอันมันเลยไม่น่าอ่านนัก ไม่ควรที่จะเอามาให้อ่านกันแล้วดูโรแมนติกแบบของเจ้านายเธอหรือสนุกๆ แบบบล็อกอันนี้หรอก ตอนนี้ฉันเองก็ต้องขอโทษ เพราะฉันเองเป็นคนที่ริเริ่มบล็อกนี้เอง แต่จากนี้ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะกลับมาเขียนบล็อกนี้อีกรึเปล่า

คงไม่ผิด ถ้าฉันอยากให้เจ้านายฉันมีอิสระเสียที เลิกหลอกตัวเองทำร้ายตัวเองเสียที

เจ้านายเธอล่ะ แน่ใจรึเปล่าว่าไม่ได้กำลังหลอกตัวเองอยู่?

หรือว่าไม่ได้คิดอะไรเลย? ฉันรู้ว่าเจ้านายฉันเคยเป็นคนบอกเองว่าคนเราอาจจะมีเรื่องที่ไม่มีความสุขอยู่ตลอด แต่ก็สามารถจะหาความสุขเล็กๆ น้อยๆ จากชีวิตทุกๆ วันได้ … ฉันยังคงเชื่อเช่นนั้น แต่มันเป็นสิ่งที่เจ้านายฉันทำไม่ได้ในตอนนี้ ในขณะที่แอบนั่งร้องไห้คนเดียวอยู่ทุกๆ วัน และไม่มีใครจะคุยด้วย ขณะที่เจ้านายของเธอมีคนคุยด้วย มีเกมเล่น มีเพื่อนให้แชตอยู่ตลอดเวลา

ฉันรู้ว่าความเสียใจมันเป็นสิ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้ มันเกิดขึ้นมาแล้วและก็จะเกิดขึ้นต่อไปไม่ว่าเจ้านายฉันจะยังคงติดต่อกับเจ้านายเธอหรือเลิกโดยเด็ดขาด แต่ความรู้สึกว่ากำลังหลอกตัวเองและก็จะหลอกตัวเองต่อไปเรื่อยๆ นี่สิ… ฉันไม่มีทางเลือก เพราะอนาคตเป็นสิ่งที่ไม่มีใครรู้ และฉันก็ไม่มีความมั่นใจ ไม่มีอะไรให้เป็นหลักยึด เพราะพอจะมองหาความรู้สึกดีๆที่จะจับยึด ก็เจอแต่ความเสียใจ จะอาศัยบล็อกนี้ช่วยให้มีความเพลิดเพลินบ้าง ก็ช่วยได้บ้าง แต่ขณะเดียวกันมันก็ทำให้ได้รับรู้ความจริงร้ายๆ ที่ตอกย้ำอยู่ทุกวันตลอดเวลา ฉันไม่อยากให้เจ้านายอยู่กับมันไปอีกหกปี หรือแม้แต่หกเดือนหนึ่งปี เธอทำได้มั้ยล่ะ ช่วยฉัน ทำให้เจ้านายฉันคิดเป็นอย่างอื่นนอกจากที่ว่า “ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าฉันไม่หนีไปให้พ้นๆ” เพราะฉันก็ไม่แน่ใจอยู่ดีว่าถึงจะหนีไปให้พ้นเจ้านายฉันก็จะอยู่ได้

ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะคิดอย่างไร ยังไงมันก็เป็นมุมมองของฉันเอง ถือซะว่าฉันกำลังพยายาม “กล่อม” เจ้านายฉันให้เลิกหลอกตัวเองซะทีก็แล้วกัน ฉันยังอยากเขียนบล็อกนี้อยู่ แต่ฉันก็ทนไม่ได้ที่จะให้เจ้านายต้องเสียใจซ้ำแล้วซ้ำอีก และฉันคิดแบบจนปัญญาเต็มทีว่านี่ “อาจจะ” เป็นทางออก หรืออาจจะไม่ใช่ ทางออกเป็นยังไงอยู่ตรงไหน ฉันไม่รู้หรอก เพราะตอนนี้พื้นจะยืนให้มั่นคงยังไม่รู้เลยว่าอยู่ตรงไหน

ป.ล. ฉันไม่แน่ใจว่าเจ้านายจะรักษาสัญญาหกปี เป็นสิ่งที่เจ้านายฝืนใจรับมาแต่ต้นแล้ว คงจำได้ที่เจ้านายถามว่า นัดวันเกิดครบ 40 ของเจ้านายเธอไม่ได้เหรอ เพราะหกปีมันนานเกินไป พอถึงอายุ 40 ไม่ว่าจะอยู่ด้วยกันหรือไม่ ในเวลาที่เจ้านายฉันคงไม่มีแรงจะสู้กับชีวิตแล้ว ถึงตอนนั้นเธอแน่ใจหรือว่าเจ้านายเธอจะปกป้องเจ้านายฉันจากการถูกดูถูก จากเรื่องร้ายๆ จากคนรอบข้างของตัวเองได้ ในเมื่อตั้งแต่ต้นมาจนถึงตอนนี้เจ้านายเธอไม่เคยทำอะไรเลย นอกจากพูดคำว่า ขอโทษ และ เสียใจ ซึ่งฉันรู้ดีอยู่แก่ใจอยู่แล้วและซึ้งใจกับความรู้สึกนั้น แต่มันไม่ได้ปกป้องเจ้านายฉันจากการเสียใจซ้ำแล้วซ้ำอีก อีกอย่างก็เพราะฉันรู้ใจว่าเจ้านายฉันไม่อยากทิ้งชีวิตหกปีไปเป็นของเล่นแบบอารมณ์โรแมนติก “เผื่อว่าเป็นไปได้” ของใครหรอกนะ สำหรับฉัน ถ้าทำได้ ก็คือทำ นานแค่ไหนก็ได้ถ้าจะทำ แต่ถ้า “เผื่อว่าจะทำได้” ถึงจะต้องอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิตหรือตายไปซะก่อนก็ยังดีกว่าต้องกัดฟันกล้ำกลืน ฝันลมๆ แล้งๆ กับ “ชีวิตเผื่อๆ” แบบนั้น อ้อ แล้วเจ้านายฉันจำที่นัดไม่ได้แล้วหรอกนะ เพราะรูปมันอยู่ในฮาร์ดดิสก์ที่เจ๊งไปแล้วน่ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: